Beneden in de kelder van de Bongerd stond al meer dan een jaar een pallet met tassen met een foute opdruk van het logo van BerneZorg.

Reden voor mij om aan de Raad van Bestuur te vragen of BerneZorg deze zou willen schenken aan een gemeente in Polen (Kobylin).

Met ons dweilorkest “´T kumt wel” zijn we met nog een aantal genodigden waaronder burgemeester en wethouder van Bernheze, een dansgroep uit Heesch en de lokale media afgereisd naar Kobylin.

Dit onder begeleiding van stichting “Bernheze-Kobylin” met als voorzitter Harry Daandels uit Heeswijk Dinther. We vertrokken op 4 sept. en waren weer terug op maandag 8 sept.

Op vrijdag morgen hebben we de delegatie begeleidt bij de opening van een speelplaats van een school die door hulp van de stichting gerealiseerd is.

Voorheen bestond de speelplaats uit een grote stofplaats of een grote modderpoel wat geen fraai gezicht was.

De eerste tas van BerneZorg werd na de officiële opening van de speelplaats aan de directeur van de school uitgereikt. Daarna kreeg iedere leerlingen een tas mee.

Zichtbaar blij en verrast met dit cadeau gingen de leerlingen huiswaarts.

En verrassend genoeg kon ik de zelfde middag al een foto maken van een winkelende moeder met een BerneZorg tas in het centrum van Kobylin.

Op zaterdagavond waren we uitgenodigd om een optreden te verzorgen in een verpleeghuis en verzorgingshuis in Baszków. Samen met de meegereisde dansgroep hebben we de bewoners een onvergetelijke avond kunnen bezorgen.

Ik kon het natuurlijk niet nalaten om te vragen of ik even een kijkje achter de schermen mocht nemen. Dit vroeg ik aan de contactpersoon en voorzitter van stichting “Bernheze-Kobylin” in Polen. Zij fungeerde als tolk.

Ik werd meteen voorgesteld aan de directeur van de zorginstelling en deze gaf een verzorger opdracht met mij een rondgang te gaan houden.

In het verpleeghuis zaten overwegend ligt geestelijke en lichamelijke gehandicapten. Dit huis was totaal ongeschikt waar het voor gebruikt werd.

Er was een heel klein liftje in gebouwd waar net een rolstoel in kon.

Verder waren er diverse trappen en ander ongemak in dat huis waar vroeger een graaf ingewoond had.

De cliënten slapen er met minimaal twee personen op een kamer.

In bedden lijken op seniorenbedden maar een hoog-laagbed heb ik er niet gezien.

Onvoorstelbaar dat deze mensen zo verzorgd moeten worden. Ook de kleding die deze mensen droegen waren niet van deze tijd, net zoals de kleding van de verzorging deze was ook echt uit de tijd.

Mochten we hier nog eens uniformen over hebben dan houd ik mij zeer aanbevolen.

Het verzorgingshuis was geheel nieuw gebouwd, ze waren er eigenlijk nog steeds mee bezig.

De start van de bouw was in 1998, en nu wordt binnenkort een derde vleugel opgeleverd. Dat het zolang duurt heeft te maken met het feit dat de overheid niet altijd geld ter beschikking heeft om de bouw verder te laten gaan, waardoor het soms voor lange tijd stil ligt.

Het verzorgingshuis ziet er van binnen echt mooi uit.

Mooie leuningen aan de muur en met vrolijke lichte kleuren beschilderd.

Dat ziet er allemaal goed uit, totdat je even op een bewonerskamer mag kijken.

De kamers hebben de grote van de ruimte zoals we deze nu hebben op de afdeling Karmijn maar dan zonder de slaapkamer. In plaats dat er één bewoner per kamer is, moeten ze deze ruimte met drie personen delen. Dus drie bewoners op een kamer in een verzorgingshuis, geen privacy voor deze bewoners.

Aan de muur maar één mogelijkheid van zusteroproep. Dus je moet diegene die er het kortste bij ligt of zit vragen aan het koordje te trekken als je geholpen wilt worden. De badkamer zag eruit zoals de badkamers bij de bongerd voor de renovatie of de badkamers van Ter Weer.

Verder stond er op de kamer een t.v. en een tafeltje en een paar stoelen.

Geen ruststoelen maar gewone tafelstoelen, een paar kasten en dat was het dan.

Een op het oog prachtig gebouw wat in Nederland dertig jaar geleden niet zou misstaan.

Ook hier geen hoog-laagbedden maar bedden met laden eronder waar het beddengoed in bewaard wordt.

Na het optreden bij deze zorginstelling werd ons een grootse barbecue aangeboden, waarmee we deze dag besloten.

Op zondagmorgen bezochten we eerst een klein lokaal museumpje in Kobylin waar de geschiedenis verteld van deze streek en waar ook te zien was hoe hier geleden is onder de tweede wereld oorlog. Daarna ging je naar de kerk of een wandeling maken, we mochten met een paar personen mee naar een gezin wat aan de armoede grens leeft. De stichting “Bernheze-Kobylin” wil juist aan deze mensen heel gericht hulp bieden. Na het volgen van diverse zandpaden kwamen we bij een kleine boerderij waar drie gezinnen in woonden. Waar wij op bezoek gingen was een gezin van vader (die in het ziekenhuis lag na een motor ongeluk) moeder en zes kinderen in de leeftijd van 0 tot 8 jaar. Het bijzondere van wat de stichting doet is dat de pakketten op maat gemaakt worden.

Dus met het samenstellen van dit pakket is er rekening gehouden met de leeftijden van de kinderen en de samenstelling en de behoefte van dit gezin.

We werden er heel gastvrij ontvangen en je zag de “boefjes” van kinderen kijken naar de dozen die door ons in de keuken gezet waren. Ik zag ze denken “als jullie weg zijn hebben wij hier een feestje”. Zo komt onze hulp goed terecht en blijft er niets aan de kerfstok hangen.

Op de zondag hebben we deelgenomen aan een oogstdankfeest en als dweilorkest hebben we daar opgetreden voor een paar duizend man publiek op een voetbalveld.

Een groot aantal tassen die BerneZorg geschonken heeft aan de stichting “Bernheze-Kobylin” worden met de kerst gevuld met levensmiddelen en andere spullen. Deze pakketten worden dan ook weer op naam samengesteld en persoonlijk door de stichting uitgereikt.

Ik en de andere die meegereisd zijn hebben met eigen ogen gezien wat deze stichting doet om de medemens die het niet zo ruim heeft te helpen.

Ik moet namens de Nederlandse en Poolse afdeling van de “stichting “Bernheze-Kobylin” de welgemeende dank overbrengen naar BerneZorg voor de welkome gift. En ik kan jullie allen mededelen dat deze goed terecht gaan komen bij mensen die het kunnen gebruiken.

Ben van Dijk